سی و پنجمین آیه از سوره مبارکه نور خداوند را نور آسمانها و زمین معرفی میکند و در قالب مثالی به تبیین چگونگی درخشش این نور بر آسمان و زمین و نقش آن در هدایت مؤمنان پرداخته است.
مفسران کلمه نور در این آیه را به هدایتکننده، هستیبخش، روشنکننده و زینتبخش تفسیر کرده و مصادیقی از جمله قرآن، ایمان، هدایت الهی، پیامبر(ص) و امامان شیعه برای آن بیان کردهاند. در برخی از تفاسیر و روایات این آیه بر پیامبر(ص) و اهلبیت(ع) تطبیق داده شده است.
این کتاب با عظمتی است که شک در آن راه ندارد و مایه هدایت پرهیزگاران است.
آیات زیادی در قرآن است که این کتاب را وسیله و مایه هدایت نامیده اند. هدی للمتقین، هدی للناس، هدی و بشری للمسلمین، هدی و بشری للمومنین وسیله هدایت متقین، هدایت مردم، هدایت مسلمانان و هدایت مومنان. ان هذا القرآن یهدی للتی هی اقوم؛ همانا قران پا برجاترین و استوارترین آیین، هدایت می نماید.
قران کتاب هدایت گر انسان ها، شفابخش سینه دردمندان و نور شکافنده تاریکی ها است. زلال جاری قرآن نه فقط مردم عصر نزول آن بلکه خیل تشنگان معرفت و نور را تا ابد سیراب خواهد کرد.